أهل العلم كي يعتدّ بكلامهم و يعتنى بشأنهم . و لو يعلم الشهيد وقوع هذه البلوى ما احتمل الوجوب فى الذكرى معترفا بأنّ عمل الطائفة على خلافه ، و من ذلك ينبغى أن يترك الإنسان ذكر بعض الاحتمالات فى المسائل القطعية و لو معلَّقا له على فقد القاطع ؛ فإنّه ربما كان ضلالا لغيره . . . « 1 » . اين سخن صاحب جواهر در خصوص يكى از رساله هاى فقهى عالم بلند پايه و متبحّرى چون فيض كاشانى ( طيّب الله ثراه ) است كه البته در فقه تا صاحب جواهر فاصله زيادى دارد . وقتى صاحب جواهر از سخنان چنين عالمى اينچنين بر مىآشوبد و خشمگين مىشود پيداست كه خصومت شخصى با وى ندارد بلكه از روى عرق دينى و از اين روست كه نظرى غير متخصصانه - به ديد صاحب جواهر - در مسأله‌اى ابراز كرده است « 2 » . نمىدانم اگر صاحب جواهر در عهد ما بود و انبوه انظار غير محققانهء فقهى را مىديد كه بسيارى از صفحات روزنامه ها و مجلات را پر كرده است چه مىكرد ؟ رهبر معظم انقلاب ( دامت بركاته الوافرة ) گويند : معارف ، اصول ، اخلاقيات ، احكام فردى ، احكام اجتماعى و غيره را دو گونه مىشود از كتاب و سنت استفاده و استنباط كرد : يك طور به شيوهء فقاهت ، و يك طور به شيوهء غير فقاهت . شيوهء غير فقاهت چيست ؟ اين است كه يك نفر قرآن را باز كند ، اگر عربى مىداند ، به متنش نگاه كند ، حتى اگر عربى هم نمىداند ، به ترجمهء آن مراجعه كند و احكام دين و معارف و اعتقادات و اخلاقيات و ادارهء مجتمع و ادارهء فرد و اين قبيل چيزها را ياد بگيرد و بفهمد . اين همان روشى است كه

--> « 1 » جواهر الكلام ، ج 11 ، ص 178 . « 2 » ناگفته نماند كه يكى از فقهاى مدقّق معاصر مىفرمود : « صاحب جواهر در پاره‌اى از مسائلى كه براى مدّعاى خود دليل قرص و محكمى نمىيابد به شعار و حماسه سرايى رو مىآورد » .